روز دخترم مبارک ...

دخترم با تو سخن می گویم

گوش کن ، با تو سخن می گویم ...

زندگی در نگه م گلزاری است 

و تو با قامت چون نیلوفر 

شاخه ی پر گل این گلزاری 

من در اندام تو یک خرمن گل می بینم 

گل گیسو ،  گل لب ها ، گل لبخند شباب 

من به چشمان تو گل های فراوان دیدم 

گل عفت ، گل صد رنگ امید ، گل فردای بزرگ ، گل فردای سپید 

می خرامی و تو را می نگرم ...

چشم تو آینه ی روشن دنیای من است 

تو همان خرد نهالی که چنین بالیدی 

راست چون شاخه سرسبز و برومند شدی 

همچو پر غنچه درختی ، همه لبخند شدی 

دیده بگشای و در اندیشه ی گل چینان باش 

همه گلچین گل امروزن 

همه هستی سوزند 

کس به فردای گل باغ نمی اندیشد 

آنکه گِرد همه گل ها به هوس می چرخد 

بلبل عاشق نیست ... 

بلکه گلچین سیه کرداری ست 

که سراسیمه دود در پی گل های لطیف 

تا یکی لحظه به چنگ آرد و ریزد بر خاک ...

دست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاک 

تو گل شادابی 

به ره باد مرو 

غافل از باغ مشو 

ای گل نازک من 

با تو در پرده سخن می گویم :

« گل چو پژمرده شود جای ندارد در باغ 

گل پژمرده نخندد بر شاخ 

کس نگیرد ز گل مرده سراغ 

دیوخویان پلیدی که سلیمان رویند ، همه گوهر شکنند 

دیو کِی ارزش گوهر داند  »

دخترم ! ای همه هستی من 

تو چراغی ... تو چراغ همه شبهای منی 

به ره باد مرو 

تو گلی ، دسته صد رنگی 

پیش گلچین منشین 

تو یکی گوهر تابنده ی بی مانندی 

خویش را خوار مبین 

ای سر پا الماس 

از حرامی بهراس 

قدر خود را بشناس 

قدر خود را بشناس ...